2 years…and we are just getting started!

In our previous post we told our story , »How we met», just like the bible starts with Adam and Eve, it’s all about the beginning. If the book doesn’t capture your interest in the first couple of pages you put it down, same with a film, you switch it off. We thought it was important for you to know how we began in order for you to follow us on the journey to where we are going, which by the way we have no idea of the destination…

Being with a person for two years can seem a long time if it hasn’t been fun, if you feel you still don’t know them , or worse if you feel there is nothing else you want to know about them. On the other hand, it can feel like you have just met and can’t get enough of each other. Makes you feel sick? Grab a bucket because we belong to the second category.

I still wake up every morning in love and can’t wait to see him after work. Don’t get me wrong he drives me crazy as I am sure I do him. But still, I want to know him better, I want to spend time with him, explore the world with him and start ticking things off our life list. The life list is long so it’s broken down into other lists…like the one with things to do in London. So going back to that, I decided that using one of the things from my list would be a great way to celebrate our two year anniversary.

Any guesses to where I would book a romantic snack for two, in London? Well, of course, the SKETCH. I mean who wouldn’t want to spend the afternoon in an all pink room, surrounded by unique quirky black and white art while enjoying small delicious treats, bottomless teas, and amazing cocktails! Ok maybe this wouldn’t be Pantelis’s first choice but that’s why I went ahead and booked it myself. Sometimes a girl just has to take control and do things herself, a hint wouldn’t get the job done properly.

So off we went to the Sketch and Pantelis had no idea where I was taking him until we finally reached the entrance. From the moment we stepped inside I knew this was going to be exactly what I expected. Each room was completely different to the other and there was such a wonderful smell of spices and teas coming from the first room as we walked past it to leave our jackets in the cloakroom. I didn’t want to leave mine however as I deliberately wore my pink one to match the scenery. We waited to be taken to our table. When we sat down I started looking around with wide eyes full of excitement like a kid in a candy shop. There was something about this place that made it magical. The great service made me feel like royalty and the gourmet afternoon tea like a celebrity out for lunch. »Any minute now the cameras will start flashing!» The portions looked tiny but as we took our time to enjoy every bite by the time we were finished we were surprisingly full! I had heard about the famous toilets in this place and have to admit they are as amazing as they are made out to be. No they are not JUST toilets, they are giant eggs in a room with a colourful ceiling! When you step inside the egg you hear a voice repeatedly saying something that sounds like you are about to take a journey into space. I never knew having a pee could be so entertaining. How was Pantelis feeling about all this? I believe he enjoyed it as much as I did even though he would have chosen a greasy burger over gourmet nibbles and probably preferred a pub to a completely pink room. I hoped he enjoyed it anyway. However, I did realise that maybe something from his list would balance out the day. Next stop the Science museum. He was in his element, I was intrigued. Our first journey in space, Einsteins theory’s , technology and gadgets…we don’t even realise how much science has developed and progressed over the years , we just take it for granted, as we do much else in the world. In the centre of the first big space, there is a huge wheel hanging from the ceiling and all around it there are letters that every few seconds form a question. The questions were on environmental issues. Visitors of the museum were encouraged to write down their answers and hand them in for them to projected onto this wheel. We didn’t answer the questions but I wrote a few down to share my opinion with you.

1.WOULD YOU BAN TRAVELLING TO SAVE ENERGY?

When I hear travelling I think of aeroplanes. Obviously, there are more ways to travel…so it depends on what the question is really  asking. Would I stop using aeroplanes? I would be a hypocrite if I just said yes. I absolutely love travelling. If I had the money that’s all I would do, travel the world, see as much as I can, try different cultures, foods, traditions, lifestyles… There is travelling for pleasure and travelling for business , so what about the people who travel for work? The people who use travel for health purposes i.e a helicopter to get someone to a hospital? People who travel to get to their families?

We travel for all sorts of reasons to all kinds of places, but are our selfish needs destroying our planet? The museum had a globe in the centre of a room representing earth on which they projected a 24 hr satellite recording of plane travel. It’s shocking to watch. We don’t realise how busy it is up there…

Surely there is something we could do to minimise energy waste on travel? I have been on flights before where there was only a hand full of passengers. That feels like a waste to me. Sure I would be frustrated and it would be very inconvenient for me not be able to get to my destination on time, but what if they just added that handful to a busier plane? My suggestion may appear unrealistic…and it’s only a thought I ‘ve had as I’m trying to get my head around this saving energy and travelling situation . The truth is I believe we have unrealistic expectations of this planet…of the human race. We create things according to our NEEDS of today without really taking into consideration the consequences of tomorrow. For me, it might simply be an inconvenience…what would it be like for the future generations? How would I explain to them that the reason why they don’t have clean air to breathe, why the sun is too dangerous to be out in, why the random and dangerous weather conditions are because I didn’t want to change my lifestyle.

Conclusion: Travel = Causes energy waste/polution.

My remedy and theory: Fill the plane or don’t fly it.

There were some other questions that popped up :

2.SHOULD THE UK HAVE AN ELECTRICITY FREE DAY?

3. WHAT WOULD YOU DO IF YOU WERE GIVEN A LUMP OF ENERGY?

I will leave these for you to have a think about. You could even comment with your opinion.

While I was reading these and taking notes Pantelis had already wondered into an other room eager to see as much as possible. That’s all we did for the rest of the day. Maybe it’s not the typical way to celebrate an anniversary but we had fun in each other’s company doing something different and that is all that matters! Plus, that means I get to tick off two more things off our lists!

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

 

Στην προηγούμενη ανάρτηση μας σας διηθηθήκαμε την ιστορία μας , »Πως γνωριστήκαμε». Όπως ξεκινάει και η βίβλος με τον Αδάμ και την Έυα, όλα εξαρτώνται από την αρχή. Εάν ένα βιβλίο δεν σου αιχμαλωτίσει την προσοχή διαβάζοντας τις πρώτες σελίδες, το βάζεις κάτω, το ίδιο και με μια ταινία, την κλείνεις. Έτσι θεωρήσαμε σημαντικό να ξέρετε το πως γνωριστήκαμε για να μπορείτε να μας ακολουθήσετε στο ταξίδι μας κι ας μην έχουμε ιδέα ποιος είναι ο προορισμός μας…

Το να είσαι με έναν άνθρωπο δυο χρόνια μπορεί να φανεί πολύς καιρός εάν δεν περνάτε καλά, εάν νοιώθετε πως δεν γνωρίζεστε ;h ακόμη χειρότερα πως δεν υπάρχει κάτι άλλο να μάθετε. Από την άλλη μπορεί να νοιώθετε σαν να μόλις γνωριστήκατε και να μη χορταίνεται ο ένας τον άλλο. Νοιώθετε αναγούλα? Πιάστε κουβά γιατί εμείς ανήκουμε στη δεύτερη κατηγορία.

Ακόμη ξυπνάω κάθε πρωί ερωτευμένη και ανυπομονώ να τον δω όταν γυρίσουμε από τη δουλειά. Όχι πως αυτό σημαίνει πως δεν μου σπάει τα νεύρα, κι εγώ τα δικά του. Αλλά ακόμη θέλω να τον γνωρίσω καλύτερα, να περνάω χρόνο μαζί του, να ανακαλύψω τον κόσμο μαζί του και να διαγράφουμε πράγματα από την »λίστα» της ζωής μας. Η λίστα με τα πράγματα με τα οποία θέλουμε να κάνουμε στη ζωή μας είναι πολύ μεγάλη και γι αυτό τη διασπάσαμε σε πιο μικρές λίστες , όπως εκείνη με τα πράγματα που θέλουμε να κάνουμε στο Λονδίνο. Επιστρέφοντας λοιπόν στη λίστα αυτή, διάλεξα να κάνουμε κάποια από αυτά τα πράγματα για να γιορτάσουμε την επέτειο μας.

Μαντεύει κανείς το που θα έκλεινα τραπέζι για δυο στο Λονδίνο? Εννοείται στο SKETCH. Ποιος δεν θα ήθελε να περάσει το μεσημέρι του σε ένα ροζ χώρο περιτριγυρισμένος από μοναδικά έργα τέχνης σε ασπρόμαυρο, τρώγοντας μικρές νοστιμιές και πίνοντας ατελείωτο τσάι και φανταστικά κοκτέιλ? ΟΚ ίσως να μην ήταν η πρώτη επιλογή του Παντελή αλλά γι αυτό έκλεισα τραπέζι εγώ. Μερικές φορές η γυναίκα πρέπει να παίρνει τα ινία , μια σπόντα δεν θα αρκούσε για να γίνει η δουλειά σωστά.

Ξεκινήσαμε για το Sketch λοιπόν χωρίς να έχει ιδέα ο Παντελής για το που πηγαίναμε μέχρι να φτάσουμε στην είσοδο του μαγαζιού. Από τη στιγμή που πατήσαμε το πόδι μας κατάλαβα πως όλα θα ήταν ακριβώς όπως τα περίμενα. Κάθε χώρος ήταν διαφορετικός και υπήρχε μια όμορφη μυρωδιά μπαχαρικών και τσαγιών καθώς περνούσαμε από την πρώτη αίθουσα για να αφήσουμε τις ζακέτες μας στο βεστιάριο. Εγώ επέλεξα να μην αφήσω την δική μου διότι έβαλα επίτηδες τη ροζ μου για να ταιριάζω με τον χώρο. Περιμέναμε να μας καθίσουν στο τραπέζι μας. Όταν βολευτήκαμε ξεκίνησα να κοιτάω γύρω με τόσο ενθουσιασμό λες και ήμουν παιδί σε μαγαζί γεμάτο καραμέλες. Το μέρος έμοιαζε μαγικό. Το σέρβις με έκανε να νοιώθω λες και ήμασταν βασιλιάδες και το gourmet afternoon tea λες και ήμασταν celebrities για καφέ. ». Όπου να’ναι τώρα θα αρχίσουν να μας χτυπάνε τα φλας από τις φωτογραφικές». Οι μερίδες φαίνονταν μικρές αλλά επειδή κάθε μπουκιά ήταν απόλαυση τρώγαμε τόσο αργά που στο τέλος χορτάσαμε χωρίς καν να το καταλάβουμε. Είχα ακούσει για τις διάσημες τουαλέτες αυτού του εστιατορίου και πρέπει να παραδεχτώ ότι είναι τόσο εκπληκτικές όσο λένε. Όχι, δεν είναι μόνο τουαλέτες, είναι γιγαντιαία αυγά σε ένα χώρο με μια πολύχρωμη οροφή! Όταν θα μπείτε στο εσωτερικό του αυγού ακούγεται μια φωνή να λέει επανειλημμένα κάτι θυμίζει απογείωση/ ταξίδι για το διάστημα. Δεν πίστευα ποτέ πως θα εβρισκά το κατούρημα τοσο διασκεδαστικό. Πως του φαίνονταν του Παντελή όλα αυτά? Πιστεύω του άρεσε όσο εμένα αν και θα προτιμούσε ένα ζουμερό μπέργκερ αντί τοσοδούλικες λιχουδιές και ίσως διάλεγε ένα παμπ σε σχέση με ένα ροζ εστιατόριο. Ελπίζω παρόλ’ αυτά να του άρεσε. Εξάλλου συνειδητοποίησα πως ίσως κάτι και από την δική του λίστα να εξισορροπούσε τα πράγματα. Επόμενη στάση το μουσείο των Επιστημών. Για εκείνον ήταν η καλύτερη του ενώ εμένα μου κίνησε απλώς  την περιέργεια. Το πρώτο ταξίδι του ανθρώπου στο διάστημα, οι θεωρίες του Αϊνστάιν, τεχνολογία και γκατζετάκια…ούτε που καταλαβαίνουμε πόσο έχει προοδεύσει η επιστήμη και πόσα τις οφείλουμε, την έχουμε δεδομένη, όπως και τα περισσότερα πράγματα στον κόσμο. Στο κέντρο του πρώτου χώρου υπήρχε ένας τεράστιος τροχός όπου πάνω του σχηματίζονταν ερωτήσεις. Οι ερωτήσεις είχαν θέμα περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος. Οι επισκέπτες του μουσείου ενθαρρύνονταν να απαντήσουν για να προβληθούν οι απόψεις τους πάνω στον τροχό. Δεν εκφέραμε την γνώμη μας εκεί αλλά κατέγραψα κάποιες ερωτήσεις για να τις  σχολιάσουμε εδώ.

  1. Θα απαγόρευα τα ταξίδια για εξοικονόμηση ενέργειας?

Όταν ακούω την λέξη ταξίδι αμέσως στο μυαλό μου έρχεται η εικόνα αεροπλάνου. Προφανώς υπάρχουν πολλοί άλλοι τρόποι να ταξιδεύουμε οπότε η απάντηση μου εξαρτάται από το τι ακριβώς ρωτάει η ερώτηση. Θα σταματούσα να ταξίδευα αεροπορικώς? Θα ήμουν υποκρίτρια αν έλεγα ναι. Αγαπάω τα ταξίδια. Αν είχα την οικονομική άνεση μόνο αυτό θα έκανα, θα ταξίδευα τον κόσμο, να έβλεπα όσα μπορούσα, να δοκίμαζα διάφορες κουλτούρες, φαγητά, παραδόσεις, τρόποι ζωής…Από τη μια έχουμε τα ταξίδια αναψυχής κι από την άλλη ταξίδια για επαγγελματικούς λόγους. Τι γίνεται λοιπόν με τους ανθρώπους που το απαιτεί το επάγγελμα τους να ταξιδεύουν , για εκείνους που χρησιμοποιούν την αεροπορική μεταφορά για λόγους υγείας, όπως ένα ελικόπτερο που μεταφέρει ασθενή σε νοσοκομείο, τι γίνεται με αυτούς που ταξιδεύουν απλώς για να φτάσουν στις οικογένειες τους?

Υπάρχουν χιλιάδες λόγοι που μπορούμε να ταξιδεύουμε και σε διάφορους προορισμούς αλλά μήπως οι εγωιστικοί μας λόγοι καταστρέφουν τον πλανήτη? Το μουσείο είχε μια υδρόγειο σφαίρα στο κέντρο μιας αίθουσας  όπου πάνω του προβάλλονταν ένα βίντεο τραβηγμένο από δορυφόρο δείχνοντας τα ταξίδια που καταγράφτηκαν σε μια μέρα. . Είναι λίγο σοκαριστικό. Δεν αντιλαμβανόμαστε πόση κίνηση υπάρχει εκεί πάνω…

Σίγουρα υπάρχει κάτι που θα μπορούσαμε να κάνουμε για να ελαχιστοποιηθεί η σπατάλη ενέργειας από τα ταξίδια. Υπήρξε φόρα που ήμουν επιβάτης σε πτήση που έγινε συνολικά για 10 άτομα περίπου. Αυτό μου φαίνεται σπατάλη. Σίγουρα θα απογοητευόμουν και θα το έβρισκα πολύ ενοχλητικό να μην μπορώ να φτάσω στον προορισμό μου την ώρα που προγραμμάτιζα αλλά γιατί να μην προσθέτονταν τα λιγοστά άτομα εκείνης της πτήσης σε μια πτήση με περισσότερους ταξιδιώτες? Η πρότασή μου μπορεί να φαίνεται εξωπραγματική…και είναι μόνο μια σκέψη καθώς γυρίζω στο μυαλό μου το θέμα της εξοικονόμησης ενέργειας και του ταξιδιού. Η αλήθεια είναι πως πιστεύω ότι έχουμε μη ρεαλιστικές προσδοκίες για τον πλανήτη μας…και για τον άνθρωπο. Δημιουργούμε πράγματα σύμφωνα με τις ανάγκες του σήμερα χωρίς να λαμβάνουμε υπόψη μας τις συνέπειες του αύριο. Οπότε για μένα μπορεί να είναι απλώς μια ενόχληση…αλλά αν συνεχίσουμε έτσι πως θα εξηγήσουμε στις επόμενες γενιές πως ο λόγος που δεν μπορούν να αναπνεύσουν καθαρό αέρα , που ο ήλιος είναι πολύ ισχυρός για να τον απολαύσεις και πως οι ανωμαλίες στις καιρικές συνθήκες είναι πιθανόν αποτελέσματα  της δικιάς μου επιλογής για τον τρόπο ζωής μου, επειδή δεν ήθελα να αλλάξω.

Συμπέρασμα : Ταξίδια = Σπατάλη ενέργειας/ μόλυνση του περιβάλλοντος.

Η δική μου θεωρία : Γεμίστε το αεροπλάνο αλλιώς δεν πετάει.

Κάποιες άλλες ερωτήσεις που παρουσιάστηκαν ήταν :

2. Θα έπρεπε το Ηνωμένο Βασίλειο να έχει μια μέρα χωρίς ρεύμα?

3. Τι θα έκανες εσύ αν σου δυνόταν ένα »ποσό» ενέργειας?

Αυτές τις ερωτήσεις είναι για να μας βάλουν σε σκέψεις. Μπορείτε να αφήσετε τα σχόλιά σας αν θέλετε.

Καθώς διάβαζα αυτές τις ερωτήσεις και κρατούσα σημειώσεις ο Παντελής είχε περιπλανηθεί σε άλλη αίθουσα αφού ανυπομονούσε να δει όσο το περισσότερο. Αυτός ήταν και ο τελευταίος προορισμός μας για εκείνην την ημέρα. Ίσως να μην είναι ο συνηθισμένος τρόπος να γιορτάσει κανείς μια επέτειο αλλά εμείς το διασκεδάσαμε παρέα κάνοντας κάτι διαφορετικό και αυτό είναι που έχει σημασία. Εκτός αυτού τώρα μπορώ να διαγράψω άλλα δυο πράγματα από τη λίστα.

How we met!

Hers

This is one of my favourite stories and as we had our two-year anniversary recently, we thought it appropriate to tell you how we met.

Once upon a time, in a small place, on a small Island not too long ago (you already know it’s been two years), there was a girl,  who worked at a local gym ( a small reference here to my koumbaros’s gym G.K Fitness Club  in Faliraki, best gym in the area ,  great atmosphere, highly recommended as even if you aren’t a gym freak you might become one after visiting this place). One of her responsibilities as a receptionist was to create member cards or keep safe the lost/forgotten cards until the member returned. A name stood out on one of these cards…. PANTELIS AMERIKANAS…. It was the surname. After travelling the U.S she had some weird attachment to anything that reminded her of America. Weeks had gone past and this card was still there in the box on the desk….Little did she know she was about to meet him, but not in the gym.

One day, while at work I got an invite to join a couple of guys that were going to a bbq just down the road. I knew I wasn’t really going to know anyone else there  but thought I would go round anyway, you know, be social , make new friends and obviously there was the  food! So I made my way down there with a pack of beers and at first I felt a little out of place.However, that didn’t last very long as soon as I got introduced to everyone they made me feel like part of the »parea» straight away. Suddenly three more guys arrived after having a walk at the beach. One of them was one of the guys that had invited me, the other was Pantelis, wearing his burgundy trackies and a blue sweater, a cute guy with a big cheeky smile, lovely eyes and a cute button nose… the third was…I don’t remember. So Pantelis walks over to me casually and introduces himself. Giving me his hand , that smile and of course his name. I didn’t realise until a while after knowing him…it was the guy who had forgotten his card at the gym!

We spent the afternoon eating drinking having laughs over games that were being played by all. A few comments thrown over the table made me believe Pantelis was a typical »player». »Better that I know now, don’t go fancying the bad boy »again». Soon the fun was over and it was time to go home…

3 days later…

My sister and I had arranged to meet someone who was in the music and arts industry at a cafe/bar in town. We walk in only to find this person talking to Pantelis and his friend Mike. Wow , what a coincidence. He had that cheeky smile again as he said »Hello». I introduced my sister and took a seat behind them. It wasn’t long before Pantelis was trying to wiggle his way into our group. »I think shorty likes you» said Alexia. »Nah, I don’t think so, he is too young for me I think anyway» says me. We asked his age and he said he was the same as my sister, that would be six years younger than me, we believed him. Of course, that isn’t his age! Although he could get away with it, I am only two months older than him. So they joined the group. He joked and we laughed. We had more drinks and every other minute was another »Yamas». The impressive part though was when he started dancing! Most people from our area are afraid to let go, they dance to Greek music but anything other than that I think they feel out of place. Pantelis stood out. I liked that he didn’t care about what other people thought. Maybe next time we can actually plan to meet? I invited him to a challenge. A dance challenge. An R&B party a couple of days later.

We exchanged numbers and arranged a dance off. Now someone who can handle my crazy dancing is a keeper! I had a message on the evening we had planned to meet »Hi Natasha, it’s Pantelis, are we still going tonight?» . I smiled to myself and realised I was looking forward to seeing him. He was fun, charming and outgoing and I felt like I had known him for years. Maybe he isn’t a player after all. It was just so easy to be myself around him…this was it!!!

Translation- Τρανσλατιον

Αυτή είναι μια από τις αγαπημένες μου ιστορίες και μιάς και κλείσαμε δύο χρόνια μαζί πρόσφατα, είπαμε θα ήταν και η καταλληλή στιγμή να σας πούμε το πως γνωριστήκαμε.

Μια φορά κι έναν καιρό , σε ένα μικρό μέρος, σε ένα μικρό νησί, όχι και πολύ παλιά (γνωρίζετε ήδη πως ήταν πριν δυο χρόνια) , υπήρχε ένα κορίτσι που δούλευε σε ένα τοπικό γυμναστήριο ( μια μικρή αναφορά εδώ στο γυμναστήριο του κουμπάρου μου, το G.K Fitness Club στο φαληράκι, το οποίο είναι το καλύτερο γυμναστήριο της περιοχής με την καλύτερα ατμόσφαιρα, ακόμη κι αν δεν είσαι λάτρης της γυμναστικής σίγουρα θα γίνεις μετά από μια επίσκεψη εδώ). Μια από τις ευθύνες της ως υπάλληλος υποδοχής ήταν και να δημιουργεί κάρτες μέλους και να φυλάει όσες κάρτες είχαν χαθεί ή ξεχαστεί μέχρι ώσπου να επιστρέψει το μέλος. Μια κάρτα με ένα όνομα της έκανε ιδιαίτερη εντύπωση…  ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΑΣ…Ήταν το επίθετο που ξεχώριζε. Ύστερα από το ταξίδι της στις Η.Π.Α είχε μια παράξενη εμμονή με οτιδήποτε της θύμιζε Αμερική. Πέρασαν εβδομάδες και η κάρτα ακόμη εκεί , στο γραφείο σε ένα μικρό κουτί. Που να φανταζόταν πως θα τον γνώριζε και μάλιστα εκτός γυμναστηρίου.

Μια μέρα καθώς ήμουν στη δουλειά με κάλεσαν δύο φίλοι και μέλοι του γυμνασηρίου να πάω σε ένα μπαρμπεκιου (BBQ) που θα γινόταν λίγο πιο κάτω. Ήξερα πως δεν θα γνώριζα κανέναν άλλον εκεί αλλά έλεγα να πάω, για κοινωνικούς λόγους, να κάνω καινούριες γνωριμίες και εννοείται για το φαί. Έτσι πήρα μπύρες και πήγα. Αν και αρχικά ένιωθα λίγο άβολα δεν άργησα να χαλαρώσω αφού σύντομα είχα συστηθεί με όλους και αμέσως με έκαναν να νιώθω σαν μια της παρέας. Ξαφνικά ήρθαν κι άλλοι τρεις που επέστρεφαν από τη βόλτα τους στην παραλία. Ο ένας ήταν και ένας από αυτούς που με κάλεσαν, ο άλλος ήταν ο Παντελής, φορώντας την μπορντό φόρμα του και την μπλε ζακέτα, ένας γλυκούλης με τσαχπίνικο χαμόγελο, πανέμορφα μάτια και μικρή μυτούλα… ( αυτά τώρα τα διαβάζουν οι φίλοι του και κοροϊδεύουν, σίγουρα έχει πέσει και το πρώτο σχόλιο στην κοινή συνομιλία τους στο facebook  , Γεια σας Daltons! 🙂 τα φιλιά μου σε όλους), ο τρίτος ήταν…δεν θυμάμαι. Έρχεται λοιπόν ο Παντελής μόνος και απλώνει το χέρι με αυτό το χαμόγελο και μου συστίνεται. Μετά από καιρό συνειδητοποίησα πως ήταν ο Παντελής με την χαμέμη κάρτα του γυμναστηρίου!

Το απόγευμα κύλισε όμορφα , πίνοντας, γελώντας και παίζοντας διάφορα παιχνίδια όλοι μαζί. Κάποια σχόλια για τον Παντελή μου είχαν δημιουργήσει όμως κακές πρώτες εντυπώσεις. Αυτός είναι τυπικός άντρας που »παίζει» με τις γυναίκες. »Καλύτερα να το γνωριζω τώρα που είναι νωρίς, μην πέσω πάλι σε κακό παιδί ». Αφού καλόπεράσαμε ήρθε η ώρα να πάμε σπίτια μας…

3 μέρες μετά…

Η αδερφή μου κι εγώ είχαμε κανονίσει να βρεθούμε με κάποιον μουσικό καλλιτέχνη σε ένα καφέ/μπαρ στη Ρόδο. Καθώς μπαίνουμε στο μαγαζί βλέπουμε τον άνθρωπο με τον οποίο έχουμε κανονίσει να μιλάει με τον Παντελή και τον φίλο του τον Μάικ. Ουαου, τι σύμπτωση. Είχε πάλι εκείνο το τσαχπίνικο χαμόγελο καθώς μας καλησπέρησε. Τους σύστησα την αδερφή μου και ύστερα καθίσαμε απο πίσω τους. Δεν πέρασε πολύ ώρα όταν ο Παντελής ξεκίνησε σιγά σιγά να τρυπώνει στην παρέα μας. »Νομίζω ο κοντούλης σε γουστάρει» λέει η αδερφή μου. »Μπα, δεν νομίζω, άσε που πρέπει να είναι πολύ πιο μικρός» λέω εγώ. Ρωτήσαμε την ηλικία του και μας είπε πως ήταν το ίδιο με την αδερφή μου, δηλαδή 6 χρόνια πιο μικρός και τον πιστέψαμε. Αλλά εννοείται πως έκανε πλάκα! Παρόλο που φαίνεται πιο νέος είναι μόνο δύο μήνες πιο μικρός μου. Οι παρέες μας ενώθηκαν. Έκανε πλάκες και γελούσαμε. Πέρναμε κι άλλα ποτά και κάθε λίγο και λιγάκι ακουγόταν άλλο ένα » υγειά μας!». Την μεγαλύτερη εντύπωση όμως μου έκανε το ότι χόρευε! Οι περισσότεροι στην περιοχή μας φοβούνται να αφεθούν, ενώ χορεύουν σε Ελληνική μουσική σε οτιδίποτε άλλο είναι λες και είναι έξω από τα νερά τους. Ο Παντελής ξεχώριζε. Μου άρεσε που δεν τον ένοιαζε τι θα έλεγε ο κόσμος.  Ίσως την επόμενη φορά να κανονίσουμε να βρεθούμε. Καιρός για μια πρόκληση. Μια χορευτική προκλησηση. Θα πηγαίναμε στο R&B party δυο μέρες μετά.

Ανταλλάξαμε τηλέφωνα και κανονίσαμε να βρεθούμε για έναν ανταγωνισμό χορού. Αυτός που αντέχει τον τρελλό χορό μου δεν είναι για να τον αφήσω να μου ξεφύγει!Εκείνο το βράδυ μου έρχεται μήνυμα » Γεια σου Νατάσα, ισχύει το σημερινό? Παντελής». Χαμογελάω και συνειδητοποιώ πόσο ανυπομονούσα να τον δω.  Ήταν τόσο διασκεδαστικός γοητευτικός και κοινωνικός, ήταν τόσο εύκολο να είμαι ο ευατός μου μαζί του , σαν να τον ήξερα χρόνια. Ίσως έκανα λάθος , δεν είναι αλάνι τελικά…εδώ είμαστε!

 

His

Τον τελευταίο καιρό ( 5 μήνες ) μπορεί να ζούμε μια διαφορεική, μοναδική εμπειρία, επιλέγοντας να ζήσουμε στο Λονδινο, να βιώνουμε πράγματα μοναδικά και στιγμές που μόνο σε πόλεις όπως αυτή μπορείς να ζήσεις και να διηγούμαστε ιστορίες μοναδικές. Όμως η ιστορία στην οποία θα αναφερθούμε σήμερα, είχε, έχει και θα έχει πάντα μια μοναδική θέση στην καρδιά μας . Είναι απο αυτές τις ιστορίες που λες δεν μπορεί όλα να έγιναν τυχαιά. Κάτι άλλο, κάτι μαγικό, κάτι που ήθελε αυτή η ιστορία να γραφτεί με τόσο μοναδικό, σχεδόν παραμυθένιο τρόπο.

Πάμε πίσω στο χρόνο κάτι παραπάνω απο δύο χρόνια. Εκείνο τον καιρό η διασκέδαση με την παρέα περιείχε κυρίως ξέγνιαστα καφεδάκια, βραδινά ποτά, μεζέδες και BBQ (κοινώς ψησίματα) πολλά  BBQ. Ένα απο αυτά λοιπόν είχε κανονιστεί να γίνει στις 8 Μαρτιου 2014 ημέρα Σάββατο. Η προετοιμασία και οργάνωση βέβαια άρχιζε πάντα μέρικες μέρες πριν (είναι σοβαρά πράγματα αυτά δεν είναι για να παίζουμε). Είχαμε επιιλέξει αυτή τη φορά να γίνει στο φημισμένο για τη μοναδική του ομορφιά και φιλοξενία στο νησί, SAM’S STUDIOS, την οικογενειακή επιχείρηση του αδελφικού μου φίλου Στέργου!!! Τη Νατάσα είχαν καλέσει οι φίλοι μας Βασίλης και Σταμάτης, οι οποίοι έχτιζαν κορμί τότε (ερχόταν καλοκαίρι όπως καταλάβατε), στο γυμναστήριο όπου εργάζονταν η Νατάσα, το οποίο τύχαινε να ανήκει στο φίλο και κουμπάρο μου πλέον Γιώργο ( όπως διαβάζετε είμαστε μία μεγάλη αγαπημένη παρέα). Η μέρα λοιπόν ξεκίνησε με πρωινό καφεδάκι, τους φίλους σίγα σίγα να έρχονται, πάντα με διάθεση και χαμόγελο σε αυτές τις περιπτώσεις και οι ετοιμασίες να προχωρούν. Με την παραλία να απέχει κυριολεκτικά τρία λεπτά, αποφασίζουμε να πάμε μια γρήγορη βόλτα πριν το φαγητό, εγώ και άλλοι δύο (μα να μη θυμάμαι ποιοί ήταν). Στην επιστροφή ήταν πια όλοι εκεί. Έτοιμοι για ένα ακόμα όμορφο απόγευμα με φυσικά ατελείωτο φαγητό, λες και τρώγαμε τελευταία φορά στη ζωή μας. Ήταν όμως αυτή τη φορά και μιά νέα φάτσα. Ένα μούτρο που δεν είχα ξανά συναντήσει, με ενα απίστευτο γέλιο και με μια τρομερή ενέργεια που με έκανε να θέλω να συστηθώ αμέσως χωρίς δεύτερη σκέψη. Κάτι περίεργο για τα δικά μου δεδομένα αφού είμαι και ντροπαλός πανάθεμά με. Που να φανταστώ τότε οτι αυτό θα ήταν η αρχή μιάς απίστευτης γνωριμίας. Μετά από πολύ ποτό φαγητό και άφθονο γέλιο (είπαμε δεν παίζουμε μ’αυτά), διάφορα παιχνίδια και συζητήσεις η βραδιά έφτανε στο τέλος της. Με είχε εντυπωσιάσει. Είχε αμέσως προσαρμοστεί στην παρέα. Στο τέλος της νύχτας δεν είπαμε κάτι το ιδιαίτερο ούτε και κανονίσαμε να ξανα βρεθούμε. Αυτό απ’οτι φαίνετε το είχε ήδη προβλέψει για μας κάποιος άλλος. Πείτε το μοίρα, κάρμα, καθαρή τύχη ή θέλημα Θεού…

Μερικές μέρες αργότερα, βρεθήκαμε σε ένα μπαρ που τότε πηγαίναμε αρκετά συχνά, κυρίως με το φίλο Μιχάλη και πάντα διάφορους γνωστούς που τυχαία συναντάγαμε, μιας και το νησί δεν είναι και το μεγαλήτερο του κόσμου. Με έναν απο αυτούς τους γνωστούς λοιπόν έτυχε να έχει συνάντηση εκείνο το βράδυ η Νατάσα,η οποία είχε έρθει με την αδερφή της. Ε λοιπόν αυτό το κάτι που λέγαμε είχε κανονίσει να μας φέρει ξανά στο ίδιο μέρος. Ε δεν το λες και τύχη αυτο!!! Είχε ξανα αυτό το μαγικό που με τραβούσε συνέχεια δίπλα της. Η βραδιά κοιλούσε και δεν έχασα και πολύ χρόνο να τραβίξω το Μιχάλη και να γίνουμε μια παρέα. Αρχίσαμε να γνωριζόμαστε καλύτερα, να πίνουμε, να γελάμε, να χορεύουμε. Αυτή τη φορά δεν θα την άφηνα να φύγει έτσι. Αυτή τη φορά θα κανόνιζα εγώ τη μοίρα μου. Αλλάξαμε τηλέφωνα και κανονίσαμε να βρεθούμε. Κάτι μου είπε για χορό αλλά δεν έδωσα και πολύ βάση, σημασία είχε θα την ξανα έβλεπα! »It’s a date» λέει. Έτσι βρέθηκαμε σε ένα R&B party. Το αγαπημένο της απ’ότι φάνηκε αφού όλη νύχτα δε σταμάτησε στιγμή να χορεύει.Όπως είπα και πριν είχα ήδη καταλάβει πόσο διαφεορετική είναι. Με είχε ρίξει. Άρχισα να την ερωτεύομαι από εκείνο το βράδυ. Το τέλος της νύχτας θα μας έβρισκε σε ένα ελληνάδικο για ένα τελευταίο ποτό. Εκεί ήρθε και το πρώτο μας φιλί. Οκ ίσως όχι το πιο ρομαντικό μέρος αλλά ήρθε τόσο φυσικά , τόσο όμορφα. Μέσα από γελια, αστεία και χαμόγελα όλο θαυμασμό και ικανοποίηση για τον άνθρωπο που έιχα δίπλα μου. Και αυτό που λένε οτι στο τέλειο φιλί όλα γύρω σου παύουν να υπάρχουν…ε ναι ισχύει! Σαν ταινία όλα σταμάτησαν και υπήρχαμε για εκείνα τα λίγα λεπτά μόνο εμείς…

Από εκείνη την ημέρα γίναμε σχεδόν αχώριστοι…βόλτες με φίλους, καφέ μετά τη δουλειά, ποτάκι το βράδυ, περπάτημα στην παραλία… Περνώντας από τη σκέψη μου όλες μας τις στιγμές δεν θα άλλαζα τίποτα. Ναι, ακούγεται κλισέ αλλά έτσι είναι. Δεν το λέω για να ακουστεί ρομαντικό και ωραίο , αλλά γιατί όλες αυτές οι στιγμές μας έφεραν εδώ που είμαστε σήμερα, δυο χρόνια μετά και είναι μόνο η αρχή…

Τώρα πιά, αγαπώ τα  BBQ ακόμα περισσότερο… 😉

Recently (during these 5 months) ,  we are living a different , unique , experience by living in London, creating moments that could only be done in a city like this , giving us the ability to narrate these stories. However, the story we are about to tell you today has and always will have a special place in our hearts. It’s just one of these stories where you think to yourself »it couldn’t have been chance». Something magical, something unique wanted to be »written» in an almost fairytale way.

Let’s go back in time , just over two years ago. Back then having fun consisted of chilling with friends over a coffee, a drink in the evening, enjoying mezes and planning BBQs, lots of BBQs. One of these BBQs took place on the 8th of March 2014 on a Saturday. The preparation and organisation for such an event start’s days before (we take these things seriously, no fooling around). We decided it would take place at the beautiful and well know for its hospitality , SAM»S STUDIOS a family business ran by my childhood friend Stergos. Natasha had been invited by a couple of friends Vasilis and Stamatis who had been going to the gym recently working hard on building a body ( summer was on its way you see). Natasha was working at this gym which happens to be my friend and koumbaros’s George ( as you can see we are a group of loving family friends). The day started with relaxing with a coffee while smiling with excitement as we started preparing for the day ahead. The beach was literally only seconds away so myself and two others (I honestly don’t remember who) went for a quick walk before we got started. When we got back everyone had arrived. Ready for an afternoon of endless food drink as if we would be eating for the last time ever. This time, there was a new face. A face I hadn’t seen before with an amazing laugh and energy that made me want to introduce myself immediately, something strange for me as I’m usually quite shy. Who would have known that would be the beginning of a beautiful acquaintance. After A LOT of food and drink (like I said this is serious business) we played games and chatted until the evening came to an end. I had been impressed. She had adjusted to the group so easily. At the end, we didn’t say anything in particular or plan to meet again. From what it seems, someone had already planned that. Call it fate , karma, luck…or God’s will.

A few days later we met in a bar we used to hang out in with my friend Mike , where we would bump into people we knew (it’s a small island). One of these people that night happened to be the person Natasha and her sister had arranged to meet. So that someone who planned for us had brought us together at the same bar. You don’t really call that luck. There was that magical thing again drawing me to her. The night was going by so it didn’t take me long to pull Mike into the same group as them. We started chatting , getting to know each other, laughing , dancing, drinking. This time, I wasn’t going to let her go like that. This time, I was going to take fate into my own hands. We exchanged numbers and planned to meet. She said something about dancing but didn’t give much notice, I wasn’t bothered about that, the important thing was I was going to see her again. »It’s a date» she says. So a couple of days later, I found myself at an R&B party. Obviously her favourite kind as she wouldn’t stop dancing. Like I said I knew she was different. I was a goner. I started falling for her that night.

The end of the night found us at a greek place for one last drink. That’s where we had our first kiss. Ok, perhaps it wasn’t the most romantic of places but it happened so beautifully , so naturally. Among laughter  jokes and glances full of admiration and satisfaction for the person I had standing next to me. You know that thing they say about the perfect kiss where everything around you ceases to exist? Well, it’s true. Like a movie, everything had stopped for a few moments  and it was just us!

From that day on we became almost inseparable…going out with friends, a coffee after work, a drink in the evening, a walk on the beach…Going through all our memories, I wouldn’t change a thing.  Yes, it sounds cliche but its true. I’m not saying it to sound romantic or poetic but all of these moments brought us to where we are today, two years and counting, this is only the beginning…

Now BBQs are even better than before… 🙂

 

10577112_10152196033680718_363726296515352265_n
Our first picture together!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

How it feels to be Bicultural

 

This week you find me alone. Pantelis has gone back to Greece. Don’t Panic he is coming back…at least, that’s what I keep telling myself. He has gone to visit family and friends and meanwhile to get his passport sorted so we could possibly do some travelling while we are here, as flights seem to be a lot cheaper than what we would get back at home.

Home, that’s an interesting word isn’t it? It can describe a feeling »Feels like home». It can also describe a place »No place like home». But what is it really?

I would consider home to be the place where I grew up, my country, my island, my town, the familiar streets, the smell of the beach, our driveway, our house, our dogs, cats chickens…my FAMILY.

How is it then, growing up, I always felt like I didn’t quite fit in? Like I should be somewhere else?

First, let me just say that in no way am I implying that I am special or stand out in any way. No, I am completely ordinary and yet sometimes feel so out of place in the most familiar situations or places.

I discovered at some point that this had something to do with my mother. As most things do. Parents are always to blame. Only joking. I wouldn’t change either of them for the world. I am blessed for having an English mother and a Greek father and, therefore, being half of both.

So how does it feel to be mixed, people ask…In what language do you think?….Do you feel more Greek or more English?

Well, it depends…

I don’t remember which language I spoke first and I think in both depending on which language I have been using more often. However, sometimes I can be talking in one of them and throw in a word in the other as I couldn’t think of it in the language I was speaking initially. This works when talking with family and most friends, but it’s very inconvenient when people don’t speak Greek.

When I was a child other kids would find it fascinating that I had a foreign mum who spoke another language and didn’t always cook Greek food. On the other hand, adults would give me the impression this was something not necessarily to be proud of by asking »Τινος είσαι?» . This is a question referring to who you belong to/ who your parents are. I would normally say my father’s name knowing they would recognise that one and, sure enough, they would know that my mother is a »kseni» (ξένη), a foreigner. This always made me feel there was something alien about me…what planet was my mother from? What is she not telling me? Why does she cook chilli con carne?

Thanks to my alien mother I also had quite liberal beliefs as a child. A rebel at school that would challenge my teachers on matters of religion and human rights. I was a »bad» influence as I encouraged my friends to leave their cheating boyfriends when this (cheating) was a completely normal thing to do if you are a guy. So as a feminist rebel with foreign genes you can see why at the age of 14 I had already decided I wanted to go to University in England. Perhaps there I would not be so strange…

Wrong again. Upon arriving in England the first time I felt a mixture of freedom and isolation. I may not know everyone in my town by name but I recognise familiar faces. Here I was alone and knew no one. People didn’t care »Tinos eisai», people didn’t care who you were. My big hand gestures and eating habits pointed out I was either rude or foreign. Pizza in a restaurant is cut with a knife and folk…I ate with my hands. To visit friends you need to check your diary whereas in Greece you can just drop by and it’s safe to say you wouldn’t be the only one , people are always popping their head through the door, in fact, it’s known that if you are in the house you can just leave the key on the door so people can just let themselves in. You can see how this wouldn’t work in England.

Here is a jumble of words for you to play with: privacy, nosiness, care, isolation, interest, indifference, discreteness…

I was talking to a friend recently, a fellow artist and blogger ( check out Melissa Janine Booth) and the best way I could describe how I felt was by comparing myself to »The little Mermaid». Yes, this is my favourite childhood Disney princess and now I see why… Born with fins yet she wanted to be in the sun…Eventually, she swapped her fins for legs but let’s face it she will always be a mermaid at heart.

How do you live in two very different worlds? How can I be Greek in England and English in Greece?

I choose to be proud of both my cultures which are a part of me. I cherish and love the positives in both countries. The feeling of family and unity in Greece, the feeling of freedom and opportunity in England. The relaxed way of living under the sun, the well-structured systems that support citizens in the Uk…The Greek food…The English manners…The Greek beaches…The British countryside…Greek hospitality…British diversity…

Perhaps home depends on who you are at the moment in time…Right now I still want to experience things, go for opportunities and I believe England can provide that…Would I start my own family here? No, I don’t think so. I wouldn’t change a thing about my childhood. I am truly blessed and privileged.

Where is home for you?

I will end this by saying mine is where the people I love are. I have  a home in Greece. I have a home in England and as long as I have Pantelis with me , I will have a home wherever I go.

And so it begins- DAY 1 (of the list…)

The Photographer’s gallery, The Grant Museum of Zoology and The Jerusalem Tavern.

Hers

Looking at the list I started panicking »so much to do»  , perhaps »not enough time to do it in». Pantelis is missing home…I have to admit I am as well and so far we haven’t found that something strong enough to keep us here for too long…so it feels like a race…getting the things we want to do done so eventually when we do go back, at least, we will feel satisfied with our time here.

In panic mode then, I planned to do three things from the list in a day. We were going to start our first day with The Photographer’s Gallery, then The Grant Museum Of Zoology and  finish off with one of the pubs from Pantelis’s list- The Jerusalem Tavern.

On our way to the photographer’s gallery, I found myself reminiscing about the day I fell in love with Photography. I always liked it…but there was that moment when I thought »I want more from this relationship». I was a student and a girl from my course had been to a photoshoot where they ask you to complete a form with people you know who might be interested in having a photoshoot experience. I was one of those people. A free photoshoot, with hair and makeup done in a professional studio…»yeah why not?». I know you are thinking there is a catch and you are right…After having the best day putting outfits together and pretending to be stars as we were posing ( I had been with a friend), we viewed our photos on a TV screen. Wow, what a confidence boost! I had put on some weight while studying and hadn’t felt so good in ages! I had to have those photos! However they weren’t free. That was the catch. Free photoshoot but you had to buy the photos. I was a sucker, but I don’t regret it. In fact I wanted to help other people feel as great as I did! So when I got back to Greece I took up some photography classes and bought my first DSLR camera. I started looking at photos in a completely different way…

(You can check out some of my photos and models on facebook Natasha Christofis Photography)

Anyway, so back to our day… The photographer’s gallery was easy to find  and a great start to our day. From History to Fashion , a variety of photography for all to enjoy. On the second floor a photo stood out mainly for its layout. Placed on the wall on its own with benches in a semi circle in front of it for you to take your time and observe. The picture was a black and white photo of what seemed to be an ancient sculpture. There were notes asking us to write what we saw. So we did.

Check out my note chosen (along with 649 other chosen ones) to be featured on The Photographers Gallery page for that art piece

On one of the other floors there was a specific style I hadn’t seen before called »painted photography». It was fascinating to see black and white photos brought to life with vibrant colours literally painted on top of them. The artist appeared to use mainly photos of naked women. The colours he used could arguably be used to deliberately heighten a body part, although using paint was covering them up, contradicting the first point of view.

I kept on loosing Pantelis, not sure if he found it as interesting as I did. By the time we were done  our housemates Atenea and Hernaldo had come to join us for the next place, The Grant Museum. I have to admit it was a bit creepy seeing dead preserved creatures in jars. There was a section with cloned animals some of which are extinct. This raised a good arguement, »should extinct animals be brought back?». I had mixed feelings about this. Surely some of these creatures had passed away naturally…but what about the ones which we are clearly to blame for their extinction? Our disrespect and greed have been the cause of many of them to disappear so maybe the cloning of those animals is something i could support. I wouldn’t feel the same about dinosaurs though…so where do we draw the line? I guess it’s not our place to play God. We should just focus on being better humans. The other section that stood out to me was a small box like room full of microscope slides with creatures. What a marvelous world we live in full of life everywhere and we don’t even realise it. We walked out of there feeling educated probably more so than after a day at a Greek school.

All the knowledge had worked up an appetite so I prayed to God that the pub Pantelis had chosen would have food. However when we got there it was exactly as I had suspected, a manly pub with a strong smell of old beer…and no music and NO FOOD!  What pub stops serving food at 3? Some of Pantelis’s friends from work came to meet us and so with a pint in hand we had such a good laugh and forgot about the hunger just until we finished with our pints. As if our Greek noses were guiding us we found our way to a place called YEERO! So we introduced our friends to Greek fast food and hospitality as we were bought a round of beers and chips from one of the guys working there. That’s Greek »filotimo» and »filoksenia» in the heart of London…

Almost ready to call it a night the boys convinced me it wouldn’t be over until we had a dance. I hadn’t had a good boogie in ages…dancing with Pantelis reminded me of our first official date (that’s a story for the next post).

So, now full of knowledge, food and all danced out I was officially exhausted. PJs and duvet for me, please!

His

Όχι και τόσο συχνά τελευταία, είχαμε ρεπό με τη Νατάσα την ίδια μέρα. Ξεκινώντας λοιπόν την μέρα μας είπαμε να επισκεφθούμε το Photographer’s Gallery. Ένα πολύ όμορφο μέρος κρυμμένο πίσω από τα φώτα της και τη λάμψη της πολυσύχναστης Oxford Street. Με μια μικρή χρηματική είσοδο (3 λίρες)  είχαμε πρόσβαση σε όλο το χώρο.  Στον πρώτο όροφο λοιπόν η αίθουσα είχε θέμα τον Ιρλανδικό Εμφύλιο. Πραγματικά σοκαρίστηκες εικόνες  με μια άγρια ομορφιά. Φωτογραφίες επαναστατών αλλά και ανθρώπων φοβισμένων. Ολόκληρες ιστορίες ανθρώπων μέσα από τον φακό. Μια ολόκληρη χώρα σε κρίση διχασμένη και σε αδιέξοδο. Αμέσως στο μυαλό μου έρχεται η Ελλάδα μας. Η Ελλάδα της κρίσης. Η Ελλάδα την οποία κάποιοι την θέλουν φοβισμένη κομματιασμένη χωρίς ταυτότητα και μέλλον. Μια βαθιά πατριωτική αγάπη με περιέβαλε. Σκέψεις όπως ΄΄Να είμαστε δυνατοί», «Να μείνουμε ενωμένοι στα δύσκολα», »Να αγαπάμε και να μοιραζόμαστε την αγάπη μας». Δυνατό ξύπνημα η αίθουσα αυτή, πραγματικά καταλαβαίνεις τη δύναμη του φακού. Προχωράμε στην επόμενη αίθουσα λοιπόν, η οποία ήταν σχεδόν άδεια. Μια φωτογραφία μόνη, στο κέντρο ενός μεγάλου τοίχου και γύρω γύρω παγκάκια. Με ένα κουτί στη γωνία με χαρτί και μολύβι που να λέει»Πείτε μου τι βλέπετε?». Ήταν ένα αρχαιοελληνικό άγαλμα. Ένα σε μάρμαρο σκαλισμένο λιοντάρι, εύρημα προφανώς αφού ήταν σχεδόν αποδεκατισμένο και φθαρμένο. Γιατί διάλεξαν αυτό? Γιατί μόνο αυτή? Κι όμως ήταν αρκετή να μας κρατήσει εκεί μπροστά της για αρκετή ώρα περιγράφοντας  τι βλέπουμε και θαυμάζοντας την υπέροχη κληρονομιά για την οποία όλοι είμαστε περήφανοι. Στην άλλη μεριά της αίθουσας, ένας μηχανισμός στον τοίχο επέτρεπε το φως να μπαίνει από ένα μόνο σημείο, αφού είχαν καλύψει με μαύρες κουρτίνες ένα μέρος της αίθουσας. Το φως αντανακλούσε πάνω σε έναν άσπρο καμβά την εικόνα από τον δρόμο ανάποδα. Camera obscura όπως λέγεται το φαινόμενο έχει βοηθήσει στην απόδειξη ότι το φως ταξίδι σε ευθεία γραμμή. Στην βικτοριανή εποχή , με τα τεχνολογικά μέσα πολύ λίγο ανεπτυγμένα, η μέθοδος αυτή χρησιμοποιόταν ως βοήθημα στη σχεδίαση αλλά και ως μέσο ψυχαγωγίας. Ο τρίτος όροφος είχε θέμα τους προτζέκτορες (προβολές εικόνας). Η εξέλιξη της τεχνολογίας στην φωτογραφία , στο μεγαλείο της. Μεγάλοι, αργοί και θορυβώδες στην αρχή. Μικροί στιλάτοι και με μεγαλύτερη ακρίβεια εικόνας στην εποχή μας. Ο τέταρτος όροφος είχε θέμα »Μόδα». Τα πρώτα περιοδικά, οι πρώτες φωτογραφίες μοντέλων να αναδεικνύουν ρούχα της εποχής δημιουργώντας στυλ και image κάνοντας όλους να μιλούν για αυτό. Η ιστορία και η εξέλιξη της βιομηχανίας της μόδας στο μεγαλείο της. Ο πέμπτος και τελευταίος όροφος είχε θέμα την Street photography. απλός κόσμος σε φόντο ασπρόμαυρο ή έγχρωμο στην καθημερινή τους ζωή. Φωτογραφίες από διάφορα μέρη του κόσμου βγαλμένες σε τυχαίες στιγμές. Όμορφο θέμα , όμορφη εμπειρία αν και για μένα γενικά όχι και τόσο ενδιαφέρον, κάποια από aαυτά μου πρόσφεραν ιδιαίτερα συναισθήματα.

Φεύγοντας στην έξοδο μας περίμεναν τα παιδιά. Το αγαπημένο μας Ισπανικό ζευγάρι. Θα πηγαίναμε μαζί τον επόμενο σταθμό της ημέρας μας, το μουσείο ζωολογίας (δική μου επιλογή παρακαλώ). Μικρότερο από ότι περίμενα αλλά με πολλά πολλά εκθέματα. Από μικροοργανισμούς μέχρι κόκαλα ελεφάντων. Άλλα πιο ενδιαφέρον από άλλα , άλλα τρομακτικά, άλλα αηδιαστικά, άλλα αστεία και άλλα που προκαλούν θλίψη.Από πριν ήξερα τι θα μου άρεσε περισσότερο. Αρχαία ευρήματα της παλαιολιθικής και νεολιθικής εποχής. Ευρήματα που σε ταξιδεύουν πίσω στο χρόνο και σε κάνουν να σκέφτεσαι πόσοι μικροί και περαστικοί είμαστε σε αυτό τον κόσμο. Αυτά που σε στεναχωρούν είναι τα κλωνοποιημένα ζώα , γάτες σκύλοι, μαϊμούδες μεγάλωναν σε εργαστήρια και σφάζονταν στο βωμό της εξέλιξης της επιστήμης και της μελέτης. Στενάχωρο θέμα που προκαλεί οργή. Αφού ταξιδέψαμε στον χρόνο με όλα αυτά που είδαμε και πέρασε η ώρα χωρίς να το καταλάβουμε, ήρθε η ώρα για χαλάρωση. Μπυρίτσα και φαγητό. Δυστυχώς τα παιδιά δεν θα μας ακολουθούσαν , θα είχαμε όμως μαζί μας τα παιδιά από τη δουλειά, να πούμε και καμιά βλακεία εκτός εργασιακού χώρου. Στο δρόμο λοιπόν για την παμπ που είχα διαλέξει (βλέπετε μου αρέσει να ψάχνω για περίεργα και φημισμένα μέρη) βρεθήκαμε μπροστά από το μουσείο Αιγυπτιακής Αρχαιολογίας. Όσοι με ξέρουν καλά , ξέρουν τρέλα κουβαλάω για τα αρχαία και χωρίς σκέψη μπήκαμε και κάναμε μια μικρή βόλτα, why not?

Επόμενος στόχος , Jerusalem Tavern. Ένα όνομα με ιστορία και αφού συνοδεύεται από τη λέξη ταβέρνα μόνο καλό μπορεί να είναι. Ως συνήθως την πάτησα βέβαια καθώς ο χώρος ήταν μικροσκοπικός και χωρίς φαγητό αφού σερβίρεται μέχρι της 3 το μεσημέρι. Βρε άνθρωπε μου γράψε στην πινακίδα σου »σερβίρω μόνο πρωινό». Μα μέχρι της 3??? Ευτυχώς περάσαμε πολύ όμορφα, είπαμε τα αστεία μας, τα νέα μας, ήπιαμε τις μπύρες μας. Ακόμη να καταλάβω γιατί αυτό το μαγαζί είναι τόσο φημισμένο και προτείνεται για καλύτερη παμπ.

Προφανώς πεινασμένοι, κατευθυνθήκαμε προς…δεν ξέρω που ακριβώς πήγαμε η αλήθεια. Αλλά σίγουρα πηγαίναμε καλά αφού βρεθήκαμε μπροστά από το YEERO! Ελληνικό μαγαζί με όλη τη μαγεία , ξέρετε, ενός ελληνικού γυράδικου. Μέχρι και οι φίλοι μου που δεν ήταν Έλληνες σκούπιζαν να σάλια τους. Τα παιδιά στο μαγαζί μας φέρθηκαν άψογα. Πεντανόστιμος γύρος, κερασμένη μπυρίτσα και ζεστή φιλοξενία από τον ΤΕΛΗ και τα υπόλοιπα παιδιά του μαγαζιού. Παντελής δηλαδή σαν εμένα. Με ένα τεράστιο χαμόγελο μέχρι τη Θεσσαλονίκη. Γεια σου Ελλαδάρα μου με τις νοστιμιές σου. Με χαρούμενο και γεμάτο στομάχι λοιπόν έπρεπε να κλείσει η βραδιά με ένα τελευταίο ποτάκι. »SOS» . Τι όνομα για μαγαζί. Το sos μας έσωσε λοιπόν. Ωραία μουσική, πολύς κόσμος και καθαρά ποτά. Δεν μπορώ να πω πως χόρεψα και πολύ, όχι σε σχέση με τη Νατάσα δηλαδή που παρόλο που έπρεπε να την πείσουμε να πάμε για ένα τελευταίο δεν σταμάτησε να χορεύει! Ώρα για ύπνο λοιπόν , ώρα να πάμε σπίτια μας. Με ένα μικρό παράπονο αφού έπρεπε να ξυπνήσουμε το πρωί για δουλειά.Άλλη μια μέρα είχε τελειώσει , με διάφορα συναισθήματα , διάφορες εικόνες και σκέψεις στο δρόμο για το σπίτι. Καλά να είμαστε να τα ξαναπούμε.

Not very often do I have the same day off with Natasha. So on this day we started our day with a visit to the Photographer’s Gallery. A nice place hidden behind the lights of one of the busiest streets, Oxford Street. With a small amount of money (3 pounds) we had access to all the rooms in the Gallery. The first floor’s subject was on the Irish Civil War. Some really shocking photos with a tough kind of beauty to them. Photographs of rebels and revolutionists as well as frightened people. People’s stories and lives told through a lens. A whole country in pieces and in crisis. I think of Greece. Our Greece in crisis. Some people, I fear, want Greece terrified and torn without identity and without future. A deep patriotic feeling arouses. Thoughts like  »Be strong», »Stick together in hard times», »Love and share love» come to mind. This room was a tough awakening, you could feel the power of a photograph. We walk into the next room which is pretty empty. One picture alone in the centre of a big white wall surrounded by benches. To the side there is a box with pencils and paper asking »What do you see?». It was an ancient Greek statue. A marble sculpture of a lion which had been found nearly decimated and badly damaged. Yet this was enough to keep us there in front of it describing what we see while we admired our heritage of which we are all proud of. At the end of the hall there was a mechanism which allowed light to enter only through one point as the rest of the room was covered in black curtains. The light reflected on a canvas the image of the outside road, upside down. This phenomenon called the camera-obscura, helped prove that light travels in a straight line. In the Victorian era when technology wasn’t as quite as developed, they used this method to assist in sketching and even as a form of entertainment. The third floor’s subject was on projectors (projecting images).The evolution of technology in photography at its best. Large, slow and noisy at first. Small and stylish, with greater image accuracy in our time. The fourth floor’s  theme was  » fashion ». The first magazines, the first photos of models portraying clothes, style an image of the time making everyone talk about it. The history and evolution of the fashion industry at its greatest.  The fith and top floor was dedicated to Street Photography. Ordinary people on a black and white or color background captured in their daily life. Photos from around the world taken at random moments. Beautiful subject, beautiful experience even though I didn’t find it all that interesting some provoked special feelings.

The guys were waiting for us on our way out. Our favourite Spanish couple. They came to join us on our next stop of the day, the Zoology Museum (my choice if you please). Smaller than what I expected but full of many exhibits. From microbes to elephant bones. Some more interesting than others as some were frightening, some disgusting, others were funny and some even made you feel sad. Even before we got there I knew what I was going to enjoy the most. Paleolithic and Neolithic findings that make you travel through time and suddenly you realise how small we are in this world simply passers-by. The ones that brought sadness were the cloned animals…cats, dogs, monkeys that had been brought up in laboratories only to be slaughtered on the altar in the name of development of science and study.This sad subject makes me feel outraged. Having travelled through time with everything we saw, time went by without realising. Time to relax. Time for beer and food. Sadly our friends weren’t going to follow us but the guys from my workplace would be joining us giving us some time for banter and the opportunity to talk rubbish outside of work. On our way to the pub I had chosen to go to (you see I like finding out about unique famous places) we came across the Museum of Egyptian Archeology .For those who know me, know how crazy I am for old ancient stuff so we went in to have a look around, I mean why not?

Our next stop, The Jerusalem Tavern. A name and place with history and as it was followed by the word Tavern this could only mean good things. As usual, however, I failed as the place was tiny and there was no food as it was only served until 3! Dude seriously you should have a sign saying »Only serve breakfast». Seriously though 3? Still we had a good time, we had some laughs, a few beers and shared our latest news. I still don’t understand why that place is recommended as one of the best pubs.

Now obviously hungry we headed off…you know I don’t actually know where we were heading towards but we must have got something right as we found ourselves outside a place called YEERO! A Greek shop, you know, with all the magic of a Greek gyros place (kebab). Even my friends that aren’t Greek were drooling. The people in the shop gave great service offering great gyros and great hospitality with a free round of beer from TELIS and the other guys. That’s right Pantelis, like me , was his name, a guy with a smile that reached Thessaloniki. Cheers to Greece and its delights! With a full and happy stomach, we had to finish the night with one last drink. S.O.S, what a name for a bar. The SOS thus saved us. Good music, a good crowd and some good drinks…Didn’t do much dancing although Natasha seamed to enjoy herself considering we had to persuade her, at first, to go for one more drink! She wouldn’t stop! It was bedtime, time to go home. The only complaint was that I had to get up in the morning for work. Another day went by, with a mixture of feeling, thoughts and images to reflect on our way home.

Things to do in London: Our Lists

Hi everyone , please have a look at the lists of things to do in London, and let us know what you think we should be doing! Give us your recommendations and we will write about them.

*Look for the red, these are the ones we have done!

His List

  1. Visit the science Museum.
  2. Watch an arsenal match live.
  3. Go on the Arsenal Stadium Tour..
  4. Walk around Olympic Stadium Park.
  5. Stroll through Wimbledon Park.
  6. Grab a few drinks at the Bounce Bar (The home of Ping Pong).
  7. Admire the view from the Sky Garden.
  8. Go to the Royal Observatory of Greenwich.
  9. Visit the Grant Museum of Zoology.
  10. Drink in a few of the best pubs ( The Dove, Ye olde Cheshire cheese, Jerusalem Tavern).
  11. Have a pic nic in Hyde Park.
  12. Go Horse riding in one of the London Parks.
  13. The Jack the Ripper walk.
  14. Ballroom dancing (lessons).
  15. Visit the Warner Bros studios.

Her list

  1. Watch a west end show.
  2. Visit a Jazz bar – Ronnie Scott’s Bar.
  3. Dine in The Sketch.
  4. Take a London Tour on the Afternoon tea Bus.
  5. Watch a movie at the secret cinema.
  6. Go to the Lantern Festival.
  7. Find Jane Austen’s manuscripts in THE BRITISH LIBRARY.
  8. Visit the Photographer’s Gallery.
  9. Explore Denis Server’s House.
  10. Wiltons Music Hall and Dance class.
  11. Clubbing- The Ministry of sound/ Fabric.
  12. One or more of the LONDON WALKS.
  13. St. Pauls Cathedral.
  14. Take the DLR to the O2 and then the Emirates cable car.
  15.  Drink wine like a pirate at Gordon’s Wine Bar.

 

P.S If anyone would like to join us on any of these please let us know so we can arrange with you time and date.

Valentine’s Weekend and the big game

 

Hers

Valentine’s Day is a love-ly celebration, especially for those who don’t show their affection without having to do so. We have never had a problem with that (showing affection) as we are both soppy sods. I also believe that it’s a day worth celebrating by all, not just couples! Buy your best friend a box of chocolates and watch a girly film together, tell her you love her…Take your mum for a day at the spa, thank her for showing you what love is…

Anyway lets get back to our story…I didn’t think we were going to celebrate. Not because we don’t love each other, but like I said before, we didn’t need a day to tell us to show it. So leading up to Valentine’s day we thought we would just plan our weekend as usual ,trying to spend some time together. With the both of us working Saturday morning and most of Sunday, it left us with a few hours in the evenings to do something. Pantelis took his time to describe the place he wanted to take me on Saturday. A greek place, with original souvlaki, frappe…and most importantly they were going to be playing THE match AEK vs Olympiakos. To be honest, I didn’t mind, I kind of wanted him to feel at home so I agreed to go to this Taverna that would be playing the game, as long as we did something less testosterony the next evening. Apparently he had ideas for that as well. It was the Chinese New Year so we could go to China Town where surely something would be going on to celebrate it. So Valentine’s weekend was planned!

Friday: I wasn’t expecting gifts so when I got back from work on Friday and saw bags everywhere I got excited and worried at the same time ( I hadn’t bought him anything). After putting on my »puss in boots» eyes and my »good girl» voice I was allowed to open  them. My presents (and how genuinly happy I was with them) probably show my age…He bought me the most beautiful…tablecloth! Yes a tablecloth, you read that correctly. No diamond ring, yet. He knows I’m collecting things for my prika (προίκα-dowry) and it was perfect. The other gift was a dressing gown which I also loved. Conclusion: I am an old woman that loves her comforts.

Saturday: As planned Felicity (our Kiwi housemate ) and I head down to Bayswater to find the boys Hernaldo (our Spanish housemate) and Pantelis. When we get there I realise I’m in a totaly Greek area surrounded by places like the Athenian Grocery, Santorini Restaurant , Agia Sofia and the Byzantium where we see the boys standing outside. Apparently we needed to book a table and with the match starting in a few minutes and nowhere else to watch it, I could tell he wasn’t happy. The place looked so Greek, however less Taverna more Kafeneio, with glass windows all the way around so we could still see the TV from the outside. The place was full of Greek men focused on the screen waiting for the big game to begin. The »no smoking» law seamed to have no affect on this place and the smell of souvlaki was reaching us outside in the cold. Am I still in London?

It was cold and had started to rain so we decided to go to the pub next door. Pantelis was trying to persuade me that he was fine but he had his grumpy face on which was telling me otherwise. Felicity and I tried searching on google for any other place that would be viewing the game. Nothing. Every now and then Hernaldo would go out for a smoke and Pantelis would follow just to get a look at the score.Still 0-0. On our way out we stopped outside the Byzantium to watch the ending at least. Still cold and raining Felicity decided to leave us (and I don’t blame her).We weren’t the only ones stuck on the outside and we soon got chatting with some Greek guys who very randomly mentioned that they knew a girl that used to live on Rhodes, turns out I actually went to school with that girl ! What a small world we live in! Finally AEK scored a goal!!! Pantelis was a happy man! With a few minutes left it looked like we were going to win, which we did! Soon as Atenea (Hernaldo’s girlfriend and our housemate) arrived we went for celebration drinks to a pub nearby with live music. We finished off the night the only way a true Greek would, with a gyros from the Byzantium which was now freed from football fans.

Sunday: Valentine’s Day! A very very cold day turned into a very very cold evening. I didn’t want to leave our cosy house but didn’t want to miss anything exciting either! It was the Chinese New Year and the year of the monkey, I didn’t know what to expect. Felicity and I headed to China Town only to find that it looked as it usually does, crowded and very chinese. So where is the party? We walked around waiting for Pantelis hoping he would get off work early but in the end we were defeated by the cold and we went into a buffet. We ate as fast as you can say Happy new Year and were almost thrown back outside into the cold. I ended up buying some chop sticks because I heard a woman explaining what they symbolise. »Chop sticks are made as a pair, they should not be seperated, they cannot work alone, they are meant to be together».

For those who know me , know how bad I am with my phone…I had missed a couple of calls from Pantelis and he was on his way home…Not very impressed he eventually came to find me ( I had been left by Felicity who I think was wanting to avoid any tension between Pantelis and I). I explained that there was nothing special going on as he got the date wrong anyway, Chinese New year was on the 13th!!! I had already eaten and he was hungry…It looked like a disaster. Everywhere seamed to be closing now…we stopped in front of a restaurant and without thinking about it much just walked in. The waiters didn’t seem too pleased but we weren’t going to be long, we just wanted to warm up and make up. We had a bottle of wine and relaxed.

On the underground, on the way home , I fell asleep leaning on his shoulder. »Chop sticks are ment to be together».

Hope you had a great Valentine’s Day!

His

Και τελειώνουν οι γιορτές των Χριστουγέννων και σκέφτεσαι και λες» τι άλλη μεγάλη γιορτή πλησιάζει ρε παιδιά ? » . Ποια άλλη φυσικά…η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Η μέρα που όλα τα ανθοπωλεία και οι σοκολατερή γιορτάζουν..ε..όλα τα ερωτευμένα ζευγάρια ήθελα να πω. Ο εορτασμός κράτησε σχεδόν ένα τριήμερο, λες και ήταν πανηγύρι στην Ελλάδα αφού είχαμε και τον αγώνα να γιορτάσουμε…

Παρασκευή: Εμείς λοιπόν τον υποδεχτήκαμε τον φίλο τον Βαλεντίνο, 2 μέρες νωρίτερα αφού πήγαν και τον έβαλαν να γιορτάσει την επόμενη μέρα από το ντέρμπι (αν είναι δυνατόν). Μία ήρεμη βραδιά, με τη Νατάσα να ανοίγει το δώρο της, να λέμε τα νέα της μέρας και να αράζουμε…παρεμπιπτόντως το δικό μου δώρο πρέπει να είναι κάτι τρομερά γαμάτο γιατί ακόμη το περιμένω…

Σαββάτο: Η μεγάλη μέρα είχε φτάσει. Το παιχνίδι που όλη η ποδοσφαιρική Ελλάδα περίμενέ για μέρες, σε λίγο θα καθήλωνε μπροστά από τις τηλεοράσεις χιλιάδες φιλάθλους. Στο μυαλό μου σχεδιασμένη μέρες πριν. Αυτή τη φορά όχι στο κλασικό, the one and only ,CACTUS CAFE, του φίλου Μανώλη, όπου περνάγαμε ώρες ατελείωτες και οι τοίχοι του έχουν ακούσει απίστευτες συζητήσεις και έχουν ζήσει μοναδικές στιγμές τις παρέας μας. Αυτή η φορά θα ήταν διαφορετική. Το ντέρμπι αυτό θα είχε άρωμα Λονδίνου για μας. Ποιος να το φανταζόταν. Ότι θα βλέπαμε τον αγώνα στην καρδιά του Λονδίνου, σε (τι άλλο) ελληνικό καφέ-εστιατόριο. Μικρό μεν το μαγαζί, αλλά με μεγάλη φήμη. Πάντα, για να μας θυμίζει με τα φαγητά του, τον καλό κλασικό φραπέ του και την ατμόσφαιρα του κάτι από την Ελλάδα και να παίρνουμε τη δόση μας όποτε την χρειαζόμαστε. Το πλάνο λοιπόν περιείχε φραπέ για αρχή και τι άλλο, φυσικά πιτόγυρα και μπύρες για το ματς. Και για μας τους πιο αισιόδοξους, πανηγυρισμούς και χαμόγελα για τη νίκη της ΑΕΚΑΡΑΣ μας. Τα σχέδια μου όμως θα παρέμεναν σχέδια, αφού φτάνοντας επιτέλους στο μαγαζί, γίνονταν το αδιαχώρητο. Λες και οι μισοί Έλληνες του Λονδίνου είχαν μαζευτεί για τον αγώνα. Την πατήσαμε πατριώτη. Ούτε μισή καρέκλα ελεύθερη. Ευτυχώς η δίπλα παμπ ήταν σχεδόν άδεια και μείναμε εκεί, με εμένα και τον κακόμοιρο τον Ισπανό συγκάτοικο να βγαίνουμε κάθε 10′ και να κοιτάμε από τη τζαμαρία, μαζί με πολλούς άλλους άτυχους την εξέλιξη του αγώνα. Το τελευταίο τέταρτο του οποίου μας βρήκε με κολλημένη τη μούρη στο τζάμι να χτυπιόμαστε από την αγωνία μαζί με ακόμα καμιά δεκαριά άλλους άτυχους. Όχι και οι ιδανικότερες συνθήκες, κρύο, βροχή, να δεις έναν αγώνα αλλά ο σκοπός επιτευχθεί και το αποτέλεσμα (1-0) μας βρήκε να πανηγυρίζουμε και να ξεχνάμε και κρύο και βροχή και το που ήμασταν κοντέψαμε να ξεχάσουμε. Ήταν το μόνο πράγμα από το πλάνο μου που έγινε όπως το ήθελα. Άντε να δω που θα μας βρει το επόμενο ντέρμπι….

Κυριακή: Φτάνει λοιπόν και η Κυριακή  14/2 η οποία με βρίσκει στη δουλειά και κάνω διπλή βάρδια από της 9 το πρωί, what a lovely way to spend the day-not. Ήταν λέει και η κινέζικη πρωτοχρονιά! Η χρονιά της μαϊμούς. Οπότε το βράδυ μετά τη δουλειά γιορτάσαμε τον κινέζικο Βαλεντίνο βολτάροντας στη Chinatown, πάντα ρομαντικά. Όπως ξαναδιαβάζω ρε παιδιά πολύ ταλαιπωρία αυτή η μέρα. Προτείνω λοιπόν σε όλους μας , για να κλείσει ευχάριστα επιτελούς αυτό το άρθρο, να αγαπάτε κάθε μέρα και ξυπνάτε ερωτευμένοι όλο το χρόνο! Η αγάπη δεν χωράει μόνο σε μια μέρα!

So Christmas and New Years holidays are finally over and you find yourself thinking »what holiday is next». Well Valentine’s day of course. The day all the florists and chocolate stores celebrate..um..all the lovers I mean. Our celebration lastest 3 days like a Greek panigiri (festival) as we had the football game to celebrate as well.

Friday: We welcomed our friend Valentine a couple of days earlier as they had gone and put his actual name day the day after the big game (as if). It was a relaxing evening, finding Natasha opening her presents, talking about the days events and just chilling…by the way my present must be extra special as I still haven’t received it.

Saturday: The big day had arrived and I don’t mean Valentines Day! The game that all Greek football lovers had been waiting for, that in a few hours would have them sat in frοnt of their TVs just like dedicated fans. In my head I had planned this day before. This time I wasn’t going to be watching it at our usual place, the one and only CACTUS CAFE, belonging to my good friend Manoli, the place where we spend hours upon hours just chatting and giving the walls some interesting stories to tell reflecting our discussions and shared memories. This time it was different. This time the derby carried the scent of London. Who would have thought we would be watching the game in the heart of London, where else but in a Greek cafe- restaurant. A small shop that had managed to build a big reputation for itself. Offering the classic greek coffee and traditional food served with the best greek atmosphere, providing us with a dose of home whenever we were in need. I had planned to start with a frappe and obviously continue with a stack of gyros followed by a good consumption of beers as I was optimistic and knew we were going to win. My plans would remain plans however as half of the greek population of London had turned up to watch the match. We were screwed my patriot friend. Not even half a seat to share. The next door pub was nearly empty so we ended up buying drinks there and with my unlucky Spanish housemate who had joined us for the game we would go out and check the score through the window along with a few other Greeks who were observing form the outside. We actually stayed there, with our faces glued to the glass windows for the last 15 minutes of the game.It wasn’t the best conditions to watch a game in, being that it was cold and raining however the result found us celebrating our victory (1-0) and forgetting about the weather along with where we actually were. Winning was the only thing that had gone according to plan… Lets see where the next derby will take us…

Sunday: Sunday arrives 14/2 and finds me at work doing a double shift from 9 in the morning, what a lovely way to spend the day-not. It was the Chinese New Year as well. The year of the monkey. After work we celebrated a Chinese Valentine while strolling through China Town, always in a romantic atmosphere. As I’m reading through this again I realise what a tiring day it’s been. So in order to round this up and finish on a positive note I reccomend that you love everyday and wake up in love every morning all year round. Love doesn’t fit in a single day.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

About the Blog

 

Her Reason

You know when you are telling your friends about a story, experience or memory of some sort and halfway through your boyfriend walks in, adding in his own recollection or even changing the events completely? Well this seams to happen to us, so I figured I should start keeping notes on these things for proof of how things really happened and of course for fun. Meanwhile sharing these moments might give you a laugh or just make you feel »normal» if these things happen to you.

We are starting this blog nearly two years into our relationship, with the beginning of a new chapter of our life together- Moving to England. We dont know how long for but we will be using this time to do things we couldn’t in Greece and telling you all about it!

About Me

My name is Natasha and although I was born and brought up in Greece I have a very English side to me thanks to my terribly English mother. I studied Performing Arts (first time living in the uk 2006), I love reading all kinds of books but my favourite being Jane Austen’s Pride and Prejudice, when I have time I pretend to be a photographer but my biggest dream is to be an actress. After my studies I spent what money I had on travelling the U.S (best experience ever!) and returned to Greece broke. Life in Greece reminded me of Forest Gump’s with all the job changes and life quests however mine was owing to the Greek Crisis. So now we are back in the UK , my second time round , his first…

His Reason

Εντάξει λοιπόν, θα πω την αλήθεια. Το blog δεν ήταν δική μου ιδέα. Όχι ότι δεν θα μπορούσα να είχα δικό μου blog, but…you know, δεν ήταν στις προτεραιότητες μου τη δεδομένη στιγμή. Η ιδέα λοιπόν ανήκει στη Νατάσα. Πάντα δημιουργική και με διάφορες ιδέες στο μυαλό, πολλές από αυτές  γαμάτες, μια από αυτές αυτό το blog. Σαν πιστός και σωστός σύντροφος λοιπόν, μα πάνω από όλα σωστό αρσενικό (!!!) πήρα μόνος μου την απόφαση να δημιουργήσουμε το blog που τόσο ήθελε η Νατάσα. Όμορφη ιδέα δεν μπορώ να πω, δημιουργική, αστεία και μέσα σε όλο το χαμό της μέρας είναι κάτι που κάνουμε μαζί.

Ok so I ‘ll be truthful. The blog wasn’t my idea. Not that I wouldn’t have been able to have my own blog, but…you know it wasn’t on my list of priorities at this moment in time. So its Natasha’s idea. Always creative, full of ideas, many of which are awesome, one being this blog. So like a faithful and good partner, and above all a true man (!!!) I took it upon myself to create the blog Natasha so much wanted. Pretty idea I must admit, fun and creative and amongst all the chaos of our daily live’s it’s something we can do together.

About Me

Λίγα λόγια λοιπόν για τον Mr. που κρύβεται πίσω από αυτό το blog. Είναι ένας γαμάτος τύπος…Όχι δεν έπρεπε να το πω έτσι. Στην πραγματικότητα εγώ , ο Παντελής, είμαι ένας απλός καθημερινός τύπος που προς το παρόν ζει στο μαγευτικό Λονδίνο, με τη Νατάσα φυσικά. Δουλεύω ως σερβιτόρος σε ένα εστιατόριο, όχι ότι το σπούδασα το επάγγελμα, η άτιμη η μοίρα…καταλαβαίνετε. Τις ελεύθερες μου ώρες γουστάρω να βλέπω αθλητικά και να πορώνομαι όπως κάθε άλλος άντρας με το ποδόσφαιρο. Σπουδές στα οικονομικά με 193 σεμινάρια κλειδωμένα στη ντουλάπα και με την κατάσταση στην Ελλάδα, άντε βρες δουλειά της προκοπής. Στα 27 μου λοιπόν είμαι έτοιμος για προκλήσεις, ευκαιρίες και νέες εμπειρίες. Με ένα από αυτές το blogακι μας.

A little about the Mr. behind this blog then. He is an awesome guy. No, i shouldn’t have said it like that. In reality I, Pantelis, am an ordinary everyday guy who at the moment is living in the magical city of London, with Natasha of course. I’m working as a waitor in a restaurant, not that that is my profession, fate and its ways you know…In my free time I enjoy keeping up with sports news and watching football with a passion just like every other guy. I studied economics and have the benefits of 193 seminars locked away in the closet…good luck trying to find a job worth while with the current situation in Greece. At 27 I am ready to take on challenges , opportunities and experiences. One of these being our little blog.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.